Epilog Początku
Każdy akapit pisany do
następującego po sobie segmentu piosenki.
Panowie proszą Panie.
Wszyscy wstają ku sobie.
Wyciągane są dłonie, zbliżają się ciała, pojawiają się
uśmiechy.
Piękności i przystojności.
Ideały i Skarby.
Tak blisko siebie, w takiej harmonii, poruszają się zwinnie.
Kiedyś wybiegliśmy ku sobie, złapaliśmy w ramiona i
szaleliśmy w rytm muzyki. Nie przejmując się niczym, tańczyliśmy jak
zwariowani, byle dać sobie radość. Tak blisko, tak poza wszystkim, do rytmu,
poza nim, poza wszystkim, skaczemy, obracamy się, śmiejemy, to My. Jesteśmy
idealni, bo każda nuta to cząstka naszej duszy, każdy krok to nasze uczucie.
Jesteśmy razem, śpiewamy i radujemy, biegniemy i próbujemy. Zawsze zostaję z
tyłu, ale później witam Cię na mecie. Z zaskoczeniem witam każdego dnia, kładę
kwiat i szukam uśmiechu.
Gdy byliśmy tak daleko, na nas spadły pierwszy promyki.
Nasze stopy przykryła wodą, cały świat zalewał nas uczuciem i radością.
Odgarnięte włosy, ucałowane czoło i Ty skąpana w pięknym widoku.
Spoglądałem zza stołu, gdzie kazałaś mi siedzieć, patrzyłem
jak szykujesz dla nas obiad. Krzątasz się, rzucasz, szukasz przypraw,
szalejesz. Co chwilę poruszasz biodrami w rytm muzyki, czasem spoglądasz w moją
stronę. Zatrzymujesz się na moment, przechylasz głowę, jakbyś chciała coś
powiedzieć, a potem… Wracasz do swojego dzieła. Krążysz taka zaczarowana,
magiczna, perfekcyjna. Czynisz proste cuda, podajesz, siadasz, łapiesz za
dłonie i się zastanawiasz. W Twoich oczach widzę swoje odbicie, w Tobie widzę
swoje bicie serca, w Tobie widzę wszystko czegokolwiek chciałem.
W lustrze spotykam to spojrzenie, takie nijakie, z odrobiną
nadziei. Pozostały zapisy, kilka kartek, pokreślony pięciolinie i zdjęcie,
które nie może spłonąć.
Teraz jesteś gdzieś daleko,
gdzieś po innej stronie.
O nieznanej twarzy i urodzie.
Jesteś gdzieś daleko, choć szukam Cię blisko.
Jesteś gdzieś daleko, tak daleko.
Przepraszam, jeśli nie zdążę.
Chcę zdążyć.
Być.
Komentarze
Prześlij komentarz